Autorka ukazuje różne formy palestyńskiej walki o wolność – od zbrojnego oporu, jak atak Hamasu z 7 października 2023 roku, po działania prowadzone poprzez edukację, film oraz mobilizację diaspory palestyńskiej na arenie międzynarodowej.
Oprócz relacji z wydarzeń poświęconych Palestynie i ludobójstwu w Strefie Gazy – w tym międzynarodowych konferencji – najważniejszym elementem książki są świadectwa samych Palestyńczyków. Ich poruszające, często wstrząsające historie budują autentyczny obraz dramatu narodu, który od dekad walczy o prawo do życia, godności, wolności i sprawiedliwości.
Agnieszka Piwar (ur. 14 listopada 1982 r. w Pyskowicach) – niezależna dziennikarka, dokumentalistka i publicystka. Absolwentka filozofii na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Podyplomowego Studium Dziennikarskiego na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.
W swoich reportażach i wywiadach podejmuje tematy pomijane lub zniekształcane przez media głównego nurtu. Opisywała m.in. sytuację na Bliskim Wschodzie (Iran, Irak, Palestyna), w Rosji, na Kaukazie (Czeczenia, Abchazja, Górski Karabach), Bałkanach (Kosowo, Serbia, Bośnia i Hercegowina), na Białorusi, a także tragedię ludobójstwa w Rwandzie. Szczególną uwagę poświęca przemianom społecznym, napięciom geopolitycznym oraz zagrożeniom ideologicznym, które kształtują współczesny świat, a które często pozostają poza zainteresowaniem mainstreamowych przekazów medialnych.
Autorka książki Widziane z Moskwy i nie tylko oraz współautorka książek: Białoruś. Anatomia kryzysu, Ukraina w ogniu – komu potrzebna jest ta wojna? i Przegrana wojna. Konflikt na Ukrainie, beneficjenci i bankruci. Zrealizowała również filmy dokumentalne oraz przygotowała relacje z wypraw motocyklowych organizowanych przez Stowarzyszenie Międzynarodowy Motocyklowy Rajd Katyński do krajów byłego ZSRR oraz przez Stowarzyszenie Kocham Polskę do Iranu. Jej film Rajd katyński – śladami pamięci został wyróżniony na VII Międzynarodowym Festiwalu Filmów Historycznych i Wojskowych. Jej dziennikarstwo ma przede wszystkim charakter społeczny, a nie komercyjny – to wyraz osobistego zaangażowania, pasji i poczucia misji.
